Geen nieuws, goed nieuws

We zijn al weer een half jaar verder sinds het laatste bericht. Inmiddels hebben we een zomervakantie, kerst, en oud & nieuw achter de rug. Afgelopen zomer (wat lijkt dat al weer ver weg, met al die sneeuw en dat ijs nu) zijn we naar Oostenrijk gegaan om te gaan wandelen. Uiteraard mocht Cody mee. We hebben heel wat ‘gear’ aangeschaft, niet alleen voor ons, maar ook voor Cody. Hij heeft een heel stoer harnas gekregen van ons. We konden teksten voor op het harnas er bij bestellen, dus we hebben gekozen voor ‘security’ en ‘agility’. Vooral wanneer Cody de tekst ‘security’ op zijn harnas heeft, zijn mensen vol respect in de benadering. Super handig dus. Einakt. We begonnen rustig met een toch van ongeveer 1,5 uur op de eerste dag. De laatste dag van de week hebben we een toch gelopen van ruim 5 uur. Cody vond het geweldig en wij ook. Een erg geslaagde vakantie.

Daarna kwam kerst en die heeft Cody gewoon met ons doorgebracht bij onze families. Oud & nieuw hebben we bij onze vrienden gevierd. Gelukkig mocht Cody ook mee. We hadden ons best wel zorgen gemaakt over Cody in verband met het vuurwerk. Cody raakt daar best opgewonden van. Hij is er niet echt bang voor, maar hij vindt dat hij ons moet waarschuwen of zo, dus hij blaft aan een stuk door. Gelukkig viel het in de straat wel mee met vuurwerk, waardoo we Cody ook redelijk makkelijk weer rustig konden krijgen (hoewel onze vrienden daar misschien anders over denken). Al met al wat ons betreft geslaagde feestdagen.

Nu is het hartje winter en Cody vindt het heel leuk. Sneeuw blijft toch iets speciaals. Hij gaat dan helemaal gek doen, springen als een geit, met z’n neus door de sneeuw en je vervolgens met een bepoederde neus aankijken alsof het hartstikke normaal is. Afgelopen weekend is hij ook mee het ijs opgeweest. Er waren banen vrij gemaakt en op de rest van het ijs lag sneeuw. Cody had al snel door dat hij op de besneeuwde stukken best wel kon rennen, maar op de banen niet. Dus steeds wanneer hij in de buurt van een baan kwam, begon hij al te remmen, zodat hij op tijd stil stond. Slimme hond.

Een paar weken geleden hebben we het bouwsel van Cody’s haar ontvangen. Zoals in het vorige bericht geschreven, hadden we haar van Cody opgestuurd naar een kennis die vilt en andere dingen maakt van vacht. Ze had Cody gezien en wilde eens proberen of ze daar ook vilt van kon maken. En toen werd er een pakketje bezorgd… Ze heeft er een heel grappig mandje van gevilt. Het is niet alleen Cody’s haar, dus ik heb het vermoeden dat je van Labradoodle vacht alleen, geen vilt kunt maken. Maar vermengd met een andere wol gaat het dus wel. Heel leuk. Ik zal snel een foto online zetten.

Afgelopen weekend hebben we ook nog een doodledate gehad in de Loonse en Drunense duinen. We hadden afgesproken met Suzanne en Roel en hun Australian Labradoodles Boef en Bickel. Suzanne en Roel kennen we nog van toen we Cody nog niet zo lang hadden. Ze zijn toen een avond op visite gekomen om uit te testen of Suzanne allergisch zou reageren op Cody. Toen dat niet het geval bleek te zijn, waren ze verkocht en hebben ze Boef gekocht. En een paar jaar later Bickel. Boef en Bickel zijn allebei een stuk groter dan Cody en ook een stuk energieker. Ik was heel benieuwd hoe Cody daar mee om zou gaan, want hij heeft wel eens moeite met grote drukke honden. Ze hadden elkaar ook al een hele tijd niet gezien. Maar het lijkt wel alsof Labradoodles elkaar herkennen. Cody stond te springen van blijdschap en heeft vrolijk (en iets rustiger) meegestoeid met Boef en Bickel. Een hele leuke doodledate. En die leverde een hele leuke foto op:

Het is weer een hele lap tekst geworden, maar dat krijg je, als je minder vaak tijd maakt om iets op de website te zetten. Dan moet er in een keer een heleboel ingehaald worden. Hopelijk heb ik iedereen weer even tevreden gesteld met Cody zijn verhalen. Tot de volgende keer!

Alles gaat goed

Hier weer een berichtje over Cody. Momenteel gaat alles eigenlijk heel goed met Cody. We hebben een soort status quo bereikt. Zoals in de vorige post gezegd, hebben we tabletten gekregen om te geven wanneer Cody last heeft van zijn poot. En ook als we weten dat Cody veel inspanning gaat leveren, kunnen we de tabletten geven. We moesten beginnen met 3 pillen ’s ochtends en 3 pillen ’s avonds op de dag dat Cody naar de dagopvang gaat. En dan eventueel de dag erna nog eens drie pillen, als zou blijken dat hij nog last had. Inmiddels geven we hem twee pillen ’s ochtends en dat is alles. Dus 1x per week krijgt hij twee tabletten, en dan heeft hij de hele week geen last. Prima oplossing.

Twee weken geleden heb ik Cody weer eens een knipbeurt gegeven. Het was de hoogste tijd. Ik kan me niet precies herinneren wanneer de laatste keer was, maar volgens mij was dat vorig jaar rond september. Gelukkig heeft Cody een hele makkelijke vacht. Ik kam hem eens in de drie maanden en normaal knip ik hem eens in het half jaar. Ik had nu wat langer gewacht, omdat ik een kennis had beloofd om de vacht op te sturen, zodat zij kan proberen of ze er vilt van kan maken. Normaal gesproken doet ze dat met wol, maar ze vond de vacht van Cody wel wat van wol weg hebben, dus wilde ze het een proberen. Maar dan moet er wel een beetje lengte in de strengen zitten. Dus daarom deze keer wat langer gewacht.

Hier zie je de voor- en na situatie:

Wat een verschil, he? πŸ™‚ Ik moet zeggen, dat ik de korte vacht heel mooi vind bij Cody. En het aait ook een stuk makkelijker. De vacht is inmiddels opgestuurd, dus ik ben heel benieuwd wat de uitkomst zal zijn. Jullie horen het nog.

Aantal dierenartsbezoeken later

Inmiddels zijn we weer een aantal dierenartsbezoeken verder. Helaas heeft de glucosamine geen verschil gemaakt. Integendeel, de klachten van Cody leken wel erger te worden. Dus hup, weer terug naar de dierenarts. De dierenarts heeft toen een kuur Rymadyl voorgeschreven. Dat is een behandeling tegen overbelaste spieren. Hij vermoedde dat Cody een overbelaste poot had, en dat die steeds niet lang genoeg rust kreeg om volledig te genezen, waardoor de klachten steeds terug kwamen. Dus kuur Rymadyl, 10 dagen lijnrust (niet rennen of spelen) en daarna weer rustig opbouwen. Prima, zo gezegd zo gedaan. En tijdens die dagen rust heeft Cody nergens last van gehad. Maar daarna, toen we weer zijn gaan opbouwen, kwamen de klachten weer terug helaas. We hebben toen een doorverwijzing gekregen naar een othopedisch dierenarts in Oisterwijk.

We hadden echter inmiddels een tip gehad van een kennis met fokhonden om eens naar dierenkliniek Den Heuvel in Best te kijken. Het is een zeer uitgebreide gespecialiseerde kliniek met rontgenapparatuur, apparaten om echo’s te maken en een MRI-scan. Dus ze kunnen daar heel veel zien. We hebben besloten om daar naartoe te gaan, om nog eens naar de poten te laten kijken en nu met wat meer geavanceerdere technieken. Vandaag was het zover.

Wij zijn naar Best gereden en we zijn geholpen door een vriendelijke dierenarts, dhr. Noorman. Hij heeft eerst de rontgenfoto bekeken die we al hadden laten maken bij onze eigen dierenarts en vervolgens even flink aan alle poten gevoeld en getrokken en geduwd. Cody bleef er stoicijns onder, die vond het allemaal best. Vervolgens heeftΒ  de dierenarts besloten om nieuwe rontgenfoto’s te maken, omdat hij dacht op de eerste foto iets te zien en ook te voelen in de linkerelleboog van Cody, maar hij kon het niet duidelijk genoeg zien. Dus er zijn nieuwe foto’s gemaakt. Cody was heel rustig en hoefde niet onder narcose gelukkig.

Uit de foto’s is gebleken dat er een kleine afwijking in de linkerelleboog zit. Minimaal, en ook zeker geen elleboogdysplasie. Er hoeft eigenlijk niet veel aan gedaan te worden, omdat een ingreep niet zou helpen, en misschien zelfs de situatie zou verergeren. We moeten er wel rekening mee houden, dat we geen overmatige inspanning van Cody vragen. Drie uur zwemmen was dan een voorbeeld van overmatige inspanning. Dat doet Cody nooit. Dus we hebben even besproken wat we in het dagelijks leven met Cody doen, en dat hij vooral last heeft als hij een hele dag naar de dagopvang gaat. We hebben nu als mogelijke oplossing tabletten meegekregen die we op de dag dat Cody naar de dagopvang gaat, moeten geven. Dit moet er dan voor zorgen dat hij die dag een soort van pijnstiller en onstekingsremmer heeft, waardoor de klachten beperkt moeten blijven en dan ook snel weer weg moeten trekken. Hierdoor zou hij de dagen erna geen klachten moeten hebben, en dus ook geen behoefte aan meer tabletten.

Het is dus een probleem dat nooit helemaal weg gaat, maar waar wel goed mee te leven valt. Goed om te weten is ook, dat de beschadiging in het gewricht niet zal verergeren door de beweging die we nu met Cody doen, dus we hoeven hem geen verpichte rust te geven voor de rest van zijn leven. Mochten de tabletten nu niet helpen met die ene dag in de dagopvang, dan zullen we een andere oplossing moeten gaan zoeken in plaats van de dagopvang.

We hebben dus weer een plan de campagne. Nu maar hopen dat we het onder controle krijgen. We waren trouwens erg onder de indruk van de dierenkliniek en de tijd die de arts voor ons heeft genomen. Hij heeft alles rustig uitgelegd en goede adviezen gegeven. Complimenten!

Dierenartsbezoek

Hallo allemaal, de afgelopen week hebben we aardig in de rats gezeten over Cody. Hij liep steeds mank na inspanning. En het werd steeds erger. Omdat we een grote hond hebben, begint dan meteen de vrees voor elleboogdysplasie. Dus de dierenarts gebeld, en daar konden we een week later terecht voor een consult met rontgenfoto’s. Dus gedurende die week hebben we de training en de dagopvang voor Cody afgezegd en verplicht rust gehouden.

Vandaag was dan de dag dat we naar de dierenarts zijn gegaan. Cody moest onder narcose, omdat hij echt niet stil blijft liggen voor een foto. Heel sneu, je ziet hem vechten om wakker te blijven, maar het gaat niet. Na een minuutje of vijf was hij onder zeil. Ik mocht met een loodschort er bij blijven. Hup, foto gemaakt, en dan wordt die meteen digitaal ingescand. Ondertussen liet Cody nog even zijn ontlasting gaan (stinken! Anaalkliertjes gingen ook meteen leeg… Jak). Gelukkig is op de foto geen afwijking te zien! Dat is wel een geruststelling zeg. Ik had me al hele drama’s voorgesteld met operatie, gips, beperkte beweging voor de rest van zijn leven. Maar dat is dus niet aan de orde.

Wel blijft natuurlijk het probleem dat hij last heeft van zijn voorpoot. De arts heeft nu aangeraden om een glucosamine supplement te gaan gebruiken. Dat is spul dat gewrichten soepeler kan maken. En we moeten wel op blijven letten met beweging. Niet spelen op gladde vloeren, niet te veel gooien met ballen, omdat dat explosieve bewegingen zijn. En dat moeten we nu eens een tijd proberen, en dan kijken of er verbetering optreedt. Hij stelde ook voor om over een jaar weer eens rontgenfoto’s te laten maken, zodat er bekeken kan worden, of er veranderingen in het gewricht zijn.

We zijn echt super opgelucht! Elleboogdysplasie is echt iets heel ergs (net als heupdysplasie). De gewrichten zijn dan niet goed gegroeid, of er zit een stukje bot of kraakbeen in het gewricht, waardoor het gewricht ruw wordt van binnen en gaat onsteken. Vaak zie je dat wanneer een hond eenmaal ED of HD heeft, er met een operatie wel tijdelijk iets opgelost kan worden, maar dat een hond na verloop van tijd last krijgt van artrose, omdat er al te veel beschadigd is in een gewricht. Dus ik zag al een leven van pijn voor Cody, maar gelukkig, geen ED. Nu moeten we dus gaan kijken met supplementen en eventueel aangepaste voeding, en aangepaste beweging of het dan beter gaat.

Het blijft een risico van een grote hond. En zeker een hond met niet zoveel spiermassa, zoals bij Cody. Op het moment dat honden veel gespierder zijn (zoals bijvoorbeeld een Stafford), dan vangen de spieren de gewrichtsproblemen mee op. Maar die spillebeentjes van Cody kunnen niet veel opvangen.

Cody is nu nog zijn roesje aan het uislapen. Helemaal wiebelig is ie. Wat een avontuur voor Cody.

Bezoek

Twee weken geleden heeft Cody bezoek gehad. Bodie, de Hollandse herder van Jeffrey en Dorien, kwam een dag en een nacht logeren. Het was de eerste keer dat Bodie een nacht van huis was, dus dat was erg spannend voor Jeffrey en Dorien. Cody en Bodie kennen elkaar al sinds dat Bodie een pup was, dus we wisten wel dat ze het prima met elkaar konden vinden. Het enige waar we een klein beetje bang voor waren, was dat ze elkaar geen rust zouden gunnen. Als die twee elkaar zien, is het altijd spelen geblazen, zonder maar een moment rust. Rob en ik hadden eerst ’s ochtends les gegeven en toen zijn we Bodie gaan halen en dus kwamen we thuis met een cadeau voor Cody. Cody was helemaal door het dolle heen. Uiteraard moest er weer flink gespeeld worden. Dus we hebben de honden naar buiten gedaan en gewacht tot de eerste dolle vijf minuten er uit waren. Nu hebben die dolle vijf minuten ongeveer vier uur geduurd. Steeds moest er opnieuw uitgeprobeerd worden wie het meest dominant was. Als de een ging liggen, stond de ander er meteen boven en moest er weer gestoeid worden. Uiteindelijk waren ze dan toch zo moe dat ze allebei zijn gaan liggen. Wel elkaar in de gaten houdend natuurlijk. ’s Avonds zijn ze heerlijk rustig geweest (hehe, eindelijk al die energie er uit). En ’s nachts hebben ze gewoon samen in de gang geslapen. Cody op de deken van Bodie (had ie meteen geclaimd) en Bodie onder aan de trap (op wacht). En ze hebben gewoon braaf uitgeslapen totdat wij weer beneden kwamen. Het is dus heel goed gegaan. Dit heb ik ook steeds verteld aan de bezorgde baas die steeds smste en belde πŸ™‚ Toch spannend, de eerste keer je hond ergens onder brengen. Ik was er ook niet gerust op toen ik Cody voor het eerst wegbracht, ook al weet je dat het een goed adres is. Je weet als eigenaar toch het beste hoe je hond in elkaar steekt en waar je rekening mee moet houden. Maar hopelijk zijn wij ook geslaagd voor de test en is het voor herhaling vatbaar. Hier nog twee leuke foto’s:

Straathond Cody

Al een hele tijd geleden is Cody een tand kwijt geraakt. Een voortand in zijn onderkaak. We denken dat het gebeurd is op een moment dat hij een balletje ving. We hebben er niets van gemerkt, maar ineens zat daar een gat. Net zo’n straathond die het al met jan en alleman aan de stok heeft gehad. Hij had er geen last van, dus we hebben er verder niets aan gedaan. Tot twee weken geleden. Toen begon het ineens te bloeden en het tandvlees trok wat verder weg en het stonk. Gadver, een ontsteking dus. Dus hup, Cody naar de dierenarts gesleept (letterlijk de laatste meters gesleept, want zo gauw hij merkt dat hij naar de dierenarts moet, verzet hij geen poot meer, tenzij hij ze ineens gebruikt om heel hard richting de voordeur te rennen om naar buiten te ontsnappen…). En dus mochten we de afgelopen twee weken Cody ontstekingsremmers geven. Maar dat vindt Cody helemaal niet erg, want pilletjes worden altijd in lekkere leverpastei gestopt. Het zou me niets verbazen als hij de ontsteking zelf heeft opgeroepen, zodat hij weer lekkere leverpastei zou krijgen πŸ™‚ En dan vergeet hij natuurlijk dat daar altijd een dierenarts bezoek aan vooraf gaat… Gelukkig ziet het er nu weer goed uit.

Wat vervelender was, was dat hij een paar weken geleden geen normale hoeveelheden water meer binnen hield. Cody is net een kameel. Hij drinkt maar drie keer op een dag, maar dan wel genoeg om weer uren mee vooruit te kunnen. Dat was nooit een probleem, tot een paar weken geleden. Als hij dan weer zoveel dronk, kwam het er binnen een paar seconden ook weer uit. Dus we dachten dat het water misschien te koud was. Het was tenslotte nog hartje winter een paar weken geleden. We hebben toen steeds lauw water gegeven en dat ging dan een dag goed, en daarna was het weer mis. Steeds als we hem een beetje lieten drinken dan ging het goed, maar als het ook maar iets meer was, dan kwam het er weer uit. Verder ging alles goed met hem, hij was vrolijk, deed al zijn behoeften, gewoon een heel normale Cody. Het niet binnenhouden van water begon op een vrijdag en op de dinsdag erna kwamen we er pas achter wat er aan de hand was. Toen gooide hij weer zijn maag leeg na het drinken, maar nu kwam er een lap vlees mee. Een lap vlees? Ja, dat dachten wij ook. Nu is het zo, dat wij Cody een keer in de week vers (diepvries) vlees geven, om zijn darmhuishouding goed te houden. En dat vlees is een soort grof gemalen gehakt. Daar zitten nog wel wat grotere (ranzige) stukken vlees in, maar niet echt grote stukken. Meestal prakken we dat ook nog eens met een vork wat uit elkaar, zodat het wat meer lijkt πŸ™‚ Maar soms doen we dat niet en dat hadden we die bewuste vrijdag ook niet gedaan. En blijkbaar heeft daar een groot stuk onverteerbaar vlees in gezeten. Geen wonder dat Cody zijn drinken niet binnen kon houden, zijn maag was gewoon al vol. Gelukkig heeft zijn lichaam het zelf opgelost door het weer er uit te gooien, want daar waren we niet zo snel achter gekomen. In de dagen erna bleef de maag nog wel onrustig, dus toen hebben we hem een dag op rijst en rijstnat gezet en vanaf dat moment is alles weer goed. We hebben nu maar even een week overgeslagen met vers vlees. Ik ben er nu wel wat huiverig voor. Vanaf nu aan ga ik dat vlees echt met een vork centimeter voor centimeter controleren!

Het waren dus weer bewogen weken voor Cody en ons. Gelukkig voelde hij zich totaal niet ziek, bij allebei de problemen niet. En zolang dat niet het geval is, kan het niet iets ernstigs zijn, denk ik dan maar. En nu ligt hij hier voor pampus naast me, omdat we naar het veldje zijn geweest, met een balletje hebben gespeeld (ik gooien en hij rennen, anders word ik moe), en omdat het richting de 20 graden was, is Cody dan helemaal uitgeteld naar een keertje of 10 balletje halen. Watje. Hihi.

Nieuwe jaar

Hoewel het inmiddels al weer bijna carnaval is, wil ik toch nog even vertellen hoe de feestdagen verlopen zijn met Cody. Zowel op eerste kerstdag als op tweede kerstdag hadden we een diner bij familie. En beide keren kon Cody mee. Hartstikke leuk natuurlijk. Zeker omdat op tweede kerstdag ook de hond van de vriend van mijn zus er bij was: een jonge Hollandse herder. Erg leuk om te zien hoe Cody omgaat met een dominante maar jongere hond. Deze laatste werd af en toe flink op de plaats gezet door Cody. Voor ons is dat verbazingwekkend, want Cody is normaal gesproken de hond die het onderspit delft, het is niet zo’n stoere. Maar in dit geval was hij heel duidelijk over zijn plaats in de hierarchie. Daarnaast hebben ze ook heel veel gespeeld, ze lieten elkaar geen moment met rust. Dus toen het tijd werd om te gaan eten, hebben we ze zover mogelijk uit elkaar op de plaats gelegd. En ook dat ging prima. Al met al een geslaagde kerst voor ons en Cody.

Oud en nieuw vierden we bij vrienden in het (bijna) centrum van Tilburg. We mochten Cody meenemen. Gelukkig maar, want Cody alleen thuis laten met vuurwerk is geen optie. Hij vindt het verschrikkelijk. Hij is er niet echt bang voor, maar hij wordt er ontzettend waaks van. Cody is van mening dat hij bij iedere knal ons al blaffend moet waarschuwen. Om gek van te worden. Maar goed, we weten het probleem, en dat er weinig aan te doen is, dus we negeren hem meestal en zorgen dat we een redelijk geluidsdichte ruimte hebben, waar we hem in kunnen zetten als het te gek wordt. In dit geval was het de gang. Hij kon ons nog wel zien, dus hij wist dat er niets aan de hand was, maar het geblaf was voor ons in ieder geval een stuk aangenamer. Het is niet zo dat hij daar de hele avond heeft gezeten, want voor 0.00 h. ging het nog wel. Maar het half uur daarna was redelijk spannend voor Cody. Zelfs als we erbij gingen zitten, vond hij toch dat hij nog moest blaffen. Ach, als dat het ergste is. We horen en lezen wel ergere verhalen over honden en vuurwerk. We hebben een hele leuke avond gehad die we hebben kunnen vieren met vrienden en Cody, en dat is voor ons het belangrijkste.

En nu is het 2010. En 2010 bevalt heel goed tot nu toe. Cody gaat een dag in de week naar de opvang en we krijgen regelmatig complimenten over het feit dat hij zo goed luistert. En we merken ook dat Cody een heel tevreden hond is. Hij is vrolijk, altijd in om te spelen, luistert inderdaad goed, en we kunnen hem overal mee naartoe nemen. En vanaf volgende week heb ik andere werktijden (nieuwe baan), waardoor ik weer iedere middag tijd heb voor Cody. Ook fijn natuurlijk. Ja, we zitten weer in een fijne rustige periode. En we genieten er met volle teugen van!

All is fine here

Tijd voor een Cody-update! Hier gaat alles gezapig goed. We hebben een fijn ritme, waarbij Cody 1 dag in de week naar de dagopvang gaat (voor honden jawel) en 1 keer in de week naar de ouders van Rob. En Cody vindt het allemaal geweldig. Hij is blij, lief, speels, en moe maar voldaan als hij een dag weg is geweest. Dan hebben we ook nog steeds de behendigheidstraining en daar zijn we inmiddels in een gevorderden groep beland. We hadden hier eerst wat twijfels bij, omdat Cody nog wat moeite had met de schutting en met de slalom paaltjes, maar het gaat heel goed. Hij kan goed meekomen met de honden die al jaaaaaaren behendigheid doen. De schutting is geen probleem meer, en de paaltjes gaan steeds beter. Hij is ook steeds heel uitgelaten als we op het terrein van De Wolf aan komen rijden, dus ik vermoed dat hij het ook heel leuk vindt.

Ik heb het idee dat Cody doordat hij een keer in de week naar de dagopvang gaat, steeds socialer naar andere honden wordt. Hij zoekt ze meer op, terwijl hij andere honden meestal negeerde. Wat hij ook steeds meer doet (en wat iets minder is), is blaffen. Cody blafte voorheen eigenlijk nooit, alleen als het onweerde, of als er vuurwerk was. Maar nu schijnt hij veel meer redenen te vinden om te blaffen. Als hij bij de hondentraining komt, als het ’s avonds regent (geen idee waarom dat is), als er een labrador te dichtbij komt (hij heeft het niet zo op labradors), als er andere honden blaffen (of doet iedere hond dat). Ik denk dat dat ook iets is, wat hij van de dagopvang oppikt. Daar lopen natuurlijk heel veel honden rond, en die zullen heus niet allemaal stil zijn. Ach ja, het hoort bij een hond, zullen we maar zeggen.

Sinds we teruggekomen zijn van vakantie, zijn we op een ander voer over gestapt. Voorheen hebben we ruim driekwart jaar Royal Canin gegeven, maar dat was steeds weer een gevecht om hem dat te laten eten. In het begin ging het goed, maar na een tijdje at hij het gewoon niet. Pas als hij dan dagen niet gegeten had, at hij weer eens een bak leeg (dan had hij waarschijnlijk zo’n honger dat hij wel moest). En zo ging het steeds af en aan. Nu zijn wij van die mensen die niet om iedere scheet van voer wisselen omdat je dan bezig kunt blijven, maar nadat hij gedurende de vakantie nauwelijks had gegeten, terwijl hij hartstikke actief bezig was, en daardoor begon af te vallen, besloten we toch maar om over te stappen. Tijdens onze vakantie kregen we van Diana (van de hondencamping) de tip om eens Farmfood te proberen. Dat is een natuurlijke hondenbrok (en vers vlees) dat geen kleur-, geur-, smaakstoffen of conserveringsmiddelen bevat. Toevallig was een van de adressen waar het verkocht wordt, het vogelasiel waar wij altijd al onze inkopen doen, dus dat kwam goed uit. En het gaat echt heel goed met dit voer (zul je zien dat ie vanaf nu ik dit geschreven heb, weer moeilijk gaat doen). Hij eet goed, hij blijft goed op gewicht, en wat eigenlijk nog het meest geweldig is, hij heeft nauwelijk meer last van uitslag op zijn buik! Zou het dan al die jaren toch een voedingsprobleem geweest zijn? Ik ben er nog niet helemaal van overtuigd, omdat de uitslag bij Cody vaak in perioden komt, en ik denk nog steeds dat het ook wel eens door een bepaald gewas of onkruid kan komen. Dat zullen we dan in het voorjaar wel ontdekken, wanneer alles weer omhoog schiet. Maar nu zitten we dus in een heerlijke ontspannen-alles-gaat-goed-periode. Op naar de feestdagen en het nieuwe jaar!

Vakantie voorbij

Jullie dachten zeker dat er niets meer zou verschijnen? Maar zeker wel, al duurde het wat langer deze keer. We zijn net twee weken terug van een heeeeeeeerlijke vakantie. We zijn met Cody naar Zuid-Frankrijk gereden, naar een camping speciaal ingericht voor honden. Nu zijn wij niet echt van die kampeerders, dus zaten wij in een van de twee huisjes die op het terrein staan :-). De camping heet Cynocamp Terre Neuve en omvat zes campingplaatsen, twee huisjes, en twee Bed and Breakfast kamers. Lekker kleinschalig, zodat je iedereen leert kennen en weet welke honden van wie zijn. Op de camping lopen alle honden gewoon los. Geweldig! Je hoeft bijna niet om te kijken naar je hond (tenzij die zich niet weet te gedragen). Regelmatig waren we Cody even kwijt, en dan was hij in z’n eentje (of met een andere hond en z’n baasje) naar het beekje gelopen om daar af te koelen. Het terrein is helemaal omheind dus de honden kunnen niet weglopen. Cody was de hele dag op zoek naar honden waar hij mee kon spelen of mensen die hij kon uitdagen om z’n balletje weg te gooien. En ’s avonds viel hij om van uitputting. Hier staan de foto’s.

Voor ons was het heerlijk ontspannend, omdat we ons geen zorgen over Cody hoefden te maken. Tijdens eerdere uitstapjes hadden we Cody meestal niet bij ons en maakten we ons zorgen of dat hij het wel leuk zou hebben in het pension. En tijdens uitstapjes waar Cody wel bij was, waren we continu aan het opletten of hij geen dingen aan het uitspoken was, of als een raket naar mensen toe rende die niets van hem moesten hebben. Nu, op de camping, hoefden we daar eigenlijk helemaal niet op te letten. Je weet dat alle gasten hondenliefhebbers zijn, en als ze even rust willen, sturen ze rustig je hond weer weg. En meestal luisteren de honden daar dan naar…

Ons is het zo goed bevallen dat we voor volgend jaar al weer geboekt hebben. Het is ook een schitterende omgeving, op de grens van de Ardeche en de Provence. Het had al sinds maart nauwelijks geregend en toch was de omgeving nog hartstikke groen. Er zijn veel bezienswaardigheden in de buurt, zoals de Pont du Gard, watervallen, markten en middeleeuwse dorpjes. Volgend jaar zijn er nog genoeg plaatsen om te zien waar we dit jaar nog niet aan toegekomen zijn.

De camping is eigendom van twee Nederlandse mensen, Diana en Patrick en dat is ook wel een luxe hoor, dat je niet meteen in gebrekkig Frans jezelf duidelijk moet maken, maar dat je gewoon in het Nederlands kunt ouwehoeren. Diana en Patrick zijn super gastvrije en hartelijke mensen, die voor je klaar staan, wat voor probleem je ook hebt. En daarnaast kookt Diana iedere avond voor gasten die ’s ochtends aangeven dat ze mee willen eten, en het was voor ons na een avond mee-eten al duidelijk: Wij willen graag iedere avond mee-eten! Uiteindelijk hebben we twee avonden niet mee gegeten, omdat het aantal beschikbare plaatsen toen al vol was, maar de rest van de twee weken hebben we mogen genieten van de culinaire kunsten van Diana. Jammie! Onder het tabje “Links” heb ik het adres van de website gezet, zodat andere hondeneigenaren ook naar dit geheimpje in Frankrijk af kunnen reizen.

Wat is er verder nog gebeurd… Voordat we op vakantie gingen, had Cody weer even een van z’n mindere periodes. Veel last van de grote onbekende allergie. Dus wij weer van alles geprobeerd, maar nog steeds is het niet duidelijk wat de oorzaak is. Nu heeft hij er geen last meer van. We hebben Cody op een ander voer gezet, en daarnaast hebben we de dekens waar Cody normaal op lag, weggehaald. Het kan ook een seizoensgebonden allergie zijn, waarbij Cody last heeft van onkruid en pollen enzo. Maar goed, het kunnen duizend verschillende dingen zijn. Op de camping spraken we een dierenarts die zei dat veel Labradors (wat dus meestal ook voor Labradoodles geldt) ook last hebben van een steeds terugkerende allergie, en dat het bijna onmogelijk is om er achter te komen wat het is. De beste oplossing is om wanneer het weer heel erg is, drie weken antibiotica te geven en dan zou de hond er weer een tijd vanaf zijn. Nu ben ik niet zo’n voorstander van medicijnen, tenzij het niet anders kan, dus ik probeer het meestal eerst te onderdrukken met Tea Tree creme. Dit zorgt er voor dat de huid weer rustig wordt. En daarnaast blijven we gewoon van alles proberen om de oorzaak te ontdekken.

Cody heeft de afgelopen maanden ook weer een nieuw ritme moeten vinden. In april ben ik mijn baan kwijtgeraakt vanwege de economische crisis, en kwam ik thuis te zitten. Dat was voor Cody natuurlijk heel leuk, voor mij iets minder. Waar hij wel aan moest wennen, was dat ik niet de hele tijd met hem kon spelen. Normaal gesproken kwamen we thuis van het werk en dan kreeg Cody alle aandacht. Maar toen ik hele dagen thuis zat, was dat toch anders. Hij moest leren dat hij gewoon even ergens moest gaan liggen, of zichzelf moest vermaken, ook al was ik thuis. Na anderhalve maand ben ik weer aan het werk gegaan, maar nu drie hele dagen, in plaats van vijf halve dagen, zoals ik eerst werkte. Dus dat was opnieuw wennen. Inmiddels hebben we een hondenuitlaatservice voor een dag in de week en de andere twee dagen worden opgelost doordat Rob vroeg thuis is en door de ouders van Rob. En nu zitten we dus weer in een normaal ritme. Alhoewel ik de vakantie nog niet los heb kunnen laten. Wat was dat lekker zeg. Nog maar 350 dagen wachten…

Foto’s wandeling

Vandaag was de wandeling van de Australische Labradoodle Club Nederland (ALCN). We vreesden even voor het slechte weer, maar gelukkig viel het reuze mee. Het regende wel af en toe, maar dat waren maar een paar druppels, geen echte buien. Het was heel leuk om al die doodles bij elkaar te zien. En ze kunnen allemaal goed met elkaar opschieten, het zijn zo’n vriendelijke honden. Het waren er denk ik een stuk of 30, en er is geen enkele confrontatie geweest. In het foto-album “vanaf 2 jaar” staan foto’s. Ze zijn niet allemaal scherp, want labradoodles staan bijna nooit stil, maar zelfs een aantal onscherpe vond ik zo leuk, dat ik ze er gewoon bij heb gezet. Vooral een foto waarbij Cody z’n hoofd schudt: hij staat met z’n voorpoten wat uit elkaar en z’n lijf is scherp, maar z’n hoofd is een vlek met een roze vlak (tong). Hartstikke grappig. En de laatste foto is om te laten zien wat voor mooie krulletjes Cody heeft als hij een beetje nat is. Haha, we zijn nog altijd heel trots op onze doodle.

Veranderingen

Het is weer een tijdje geleden, maar hier weer een update over Cody. Er is het een en ander veranderd in ons leven. Helaas ben ik mijn baan kwijt geraakt vanwege de economische crisis. Hierdoor ben ik nu dus hele dagen thuis en dat was/is even wennen voor Cody. Hij vond het vast en zeker wel leuk, maar het was zo’n verandering voor hem dat hij besloot om niet meer te eten. Heel af en toe at hij weer eens zijn bak leeg. Nu, drie weken later, zit hij sinds twee dagen weer in zijn ritme (hoop ik). Hij eet weer goed. Gisteren hebben we hem nog gewogen en gek genoeg is hij niet afgevallen. Wat ook wennen was, was dat ik thuis was, maar niet continue met hem aan het spelen was. Hij was echt aan het zeuren met speeltjes en ging steeds bij de deur staan, omdat hij uitgelaten wilde worden. Logisch, want normaal gesproken als ik thuis kwam van mijn werk, ging ik Cody meteen flink uitlaten, en als ik dan terug was, kwam Rob alweer thuis en dan kreeg Cody dus meteen weer aandacht. In zijn wereldje was het dus zo, dat als wij thuis waren er gespeeld werd. Maar nu zit ik soms achter de laptop of lees ik een boek en dan geef ik Cody geen aandacht. Dat was wel even wennen voor hem. Inmiddels gaat hij gewoon ergens liggen suffen en ziet hij wel wanneer hij aandacht krijgt.

Komend weekend staat er iets leuks op het programma. We gaan dan wandelen met nog veel meer Labradoodles. Zo’n wandeling wordt regelmatig georganiseerd door Labradoodle Club Nederland en deze keer was het niet al te ver weg, dus voor ons een mooie kans om mee te gaan. Ik ben benieuwd hoe het gaat. En ik hoop dat het lekker weer is.

We hebben trouwens een nieuw uitlaatplekje ontdekt voor Cody. Een paar weken geleden had Rob afgesproken met Merel en Coen en Cees om de hond uit te gaan laten. Cees die wist nog wel een leuk plekje. En het was inderdaad een leuk plekje. Het is een weiland dat ruim een jaar geleden veranderd is in een soort parkje met aangeplante bomen en een watertje en paden. Helaas is er na de aanleg geen onderhoud meer geweest, waardoor het nu een beetje verwilderd is met onkruid. Op zich niet zo heel erg, want hierdoor is het geen aantrekkelijk parkje voor wandelaars. Er is echt nooit iemand. En dat is weer handig voor ons, want dan kunnen de honden gewoon los en kunnen ze zelfs lekker zwemmen. Ideaal. Echt een leuke uitgaansplek. Er zijn foto’s van de eerste keer daar, maar die moet ik nog even bij Merel van de computer halen, dus ze komen zo snel mogelijk online.

Lente!

Hehe, het is weer lente. Nog niet officieel althans, maar het weer doet al wel net alsof. Ik heb deze week al weer heerlijk veel tijd met Cody buiten doorgebracht. Cody lekker spelen met andere honden en ik lekker in het zonnetje op de bank. Ook de hondentraining is weer begonnen. Cody moest er even inkomen, want het ging niet meer zo soepeltjes. Maar de tweede keer ging het al weer stukken beter. Hij vindt het nog steeds leuk (tenminste, hij kwispelt en speelt veel als hij er is) en zo blijft hij qua denken ook nog steeds uitgedaagd. Voor ons (lees: Rob) is het ook goed om een uur intensief met Cody bezig te zijn. Sinds een tijdje doet Rob alleen nog de behendigheid met Cody. Ik ga af en toe nog mee, maar laat de training aan Rob over. Ten eerste, omdat Rob de samenwerking met Cody weer in balans wilde brengen (ik breng toch de meeste tijd met Cody door) en ten tweede omdat ik het eerlijk gezegd een beetje beu was. De groep bestaat uit kleine hondjes en als Cody dan aan de beurt is, moeten eerst alle hindernissen goed gezet worden. Dan gaat Cody er meestal als een speer over heen, terwijl er een paar kleine hondjes het nog niet helemaal snappen, dus daar moeten we dan best wel even op wachten. Dus de meeste tijd van het uur sta je op anderen te wachten. Nu hoort dat bij behendigheid, want je moet gewoon om de beurt, maar ik was het op een gegeven moment beu en liep me te irriteren. Rob vond het nog wel prima, dus werd besloten dat Rob voortaan verder met Cody naar de training gaat. En Cody maakt het allemaal niets uit.

Afgelopen weekend heb ik mijn verjaardag gevierd, en dat was voor Cody ook weer feest. Zoveel mensen binnen en altijd wel iemand die Cody aandacht wil geven. Het was helemaal leuk, omdat Lana er was. Lana is ongeveer 2,5 jaar oud en Cody is gek op kleine mensjes. Gelukkig gaat Lana er goed mee om (lees: gelukkig kan Lana het zwiepen van Cody’s staart goed afweren). Het was dus erg gezellig. Cody was de dag erna nog helemaal rustig van alle opwinding de avond tevoren.

Verder hebben we onze eerste zomervakantie met Cody geboekt! Jawel, Cody gaat dit jaar mee op reis! En de reis brengt ons helemaal naar zuid-Frankrijk. Ik ben benieuwd hoe dat zal verlopen. Ik heb er echt heel veel zin in. Ik heb het Cody ook al verteld, maar ik geloof dat het niet echt veel indruk maakte πŸ™‚

Goed, dat was het weer voor nu en tot de volgende keer!

Cody’s begin van het jaar

En zo is het alweer 2009. Cody is het jaar wat angstig begonnen, want dat vuurwerk, daar heeft hij het nog steeds niet op. Tot twaalf uur ’s nachts ging het prima. We waren gewoon thuis, er waren veel mensen over de vloer, dus genoeg afleiding en lekker in zijn eigen omgeving. Maar om 0.00 h begon het gedonder. En flitsen in combinatie met herrie, betekent dat Cody al blaffend door het huis heen en weer rent. Op het moment dat je erbij ging zitten, en Cody tot rust dwong, dan ging het wel, maar zo gauw je hem weer los liet, dan begon hij weer van voor af aan. Gelukkig was het ergste vuurwerk al snel voorbij en werd Cody ook snel weer rustig. Daarna heeft hij lekker liggen slapen en was hij alles (hopelijk) weer vergeten.

Verder heeft hij de afgelopen week een beetje een sukkel week gehad. Het begon met een afgescheurde nagel. Na een wandeling komt Cody met een redelijk heftig bloedend pootje binnen. Bij nadere bestudering bleek dat hij een nagel is kwijt geraakt. Hij heeft er totaal geen last van gelukkig. Ik ben er vandaag nog wel even mee naar de dierenarts geweest, maar hij hoefde er niets aan te doen. Het moet gewoon genezen en weer terug aangroeien. Wel moet ik het goed schoonhouden, zodat het niet gaat ontsteken. Dus hup Cody, we gaan je pootje iedere schoonweken!

Ook is hij ergens deze week een voortand verloren. Geen idee wanneer en waar, want ik heb er niets van gemerkt en hij volgens mij ook niet. Het lijkt wel of hij als een mens gevochten heeft, tanden uit z’n mond, gescheurde nagels. Wat doet Cody als wij even niet opletten??? Maar ook hier hoeft niets aan gedaan te worden. Het ziet er alleen een beetje vreemd uit, maar Cody heeft meestal z’n bek toch dicht, dus dan zie je er niets van.

Vandaag zijn we nog een labradoodle pup van negen weken tegen gekomen bij de dierenwinkel. De eigenaren hadden er meer dan een jaar op moeten wachten! Ze blijven dus nog steeds heel populair, blijkt wel. Het was wel een schatje. Maar wel heel anders dan Cody, toen hij nog een pup was. Deze pup had namelijk een wave vacht, dus zeg maar met een slag in plaats van krullen. Cody was vroeger al echt een krullenbol, maar deze pup had bijna een steile vacht. Ik had hem dan ook niet herkend als een labradoodle, totdat ik de vrouw die erbij was, over labradoodles hoorde praten tegen iemand anders. Dus we hebben nog even staan praten, want ze had wat moeite met de opvoeding. Hij kon namelijk absoluut niet alleen zijn. Op het moment dat hij alleen was, begon hij te janken en te blaffen en daar liet hij al z’n ontlasting lopen. Jammie. Gelukkig heeft Cody dat nooit gedaan (wel het blaffen en janken, maar niet alles laten gaan). Het bleek inderdaad al snel dat het een veeleisend hondje was, want hij zat in de auto, terwijl wij buiten de auto stonden te kletsen en hij begon meteen te blaffen en te piepen en tegen het raam omhoog te springen. Ik denk dat die eigenaren er hun handen vol aan zullen hebben. Wat hebben we het toch getroffen met Cody. Hopelijk houdt hij voorlopig zijn tanden in zijn mond en zijn nagels aan z’n poten, dan kunnen we de dierenarts ook met rust laten. We hebben nog net geen abonnement. En het zijn steeds van die onbenullige dingen, maar ja, je moet er toch naar laten kijken. Hoe zou dat met kinderen gaan? Zit je dan ook om de haverklap bij de dokter? Of kun je dan beter inschatten of het nodig is, omdat een kind kan aangeven hoeveel pijn het doet. Nou dat is de oplossing, we gaan Cody leren praten!

Dus… Het niveau van dit bericht is hard achteruit aan het gaan, dus het is hoog tijd om af te sluiten. Tot de volgende keer maar weer!

Schrikken

Cody heeft ons de afgelopen tijd goed laten schrikken. Het eerste geval waarmee hij dat deed, was zijn voorpoot. Ongeveer drie weken geleden kwam meneer op een vrijdagochtend ineens al hinkend aanlopen. Nog geen paniek, dit heeft hij wel vaker. Volgens mij is het gewoon een zwakke aanhechting van de pees of spier of zo. Dat duurt een weekje en gedurende die week zie je het al snel beter worden en heeft hij er alleen last van als hij lang gelegen heeft. Deze keer echter bleef het duren en duren en het werd eigenlijk niet echt minder. De vorige keer had de dierenarts gezegd: “Kijk het eerst 10 dagen aan en als het dan nog niet over is, kom dan maar terug”. Ik zag de bui deze keer al hangen, dat we dus naar de dierenarts moesten om foto’s te laten maken, maar nee, op dag 10 een bijna miraculeuze genezing! Toch is het iets om in de gaten te houden. We zijn er nog niet achter waardoor het nu precies komt, dat hij er last van krijgt.

Echter, gisteren heeft Cody ons nog veel meer laten schrikken. Aan het einde van de zondagmiddag besloot Cody dat hij zijn maaginhoud bij ons in de gang moest deponeren. Gadverdamme. Maar nog geen paniek, hij heeft wel vaker kuren. Meestal komt het door een pluk haren, gras, of een deel speeltje in zijn maag. Goed, de boel schoongemaakt, Cody laten drinken, alles weer in orde. Cody heeft de rest van avond lekker liggen slapen in de huiskamer en bij het naar bed gaan, lieten we Cody nog even naar buiten. En hoppa, ronde nummer twee wat braken betreft. Jeetje, dat is toch wel serieus dan, want twee keer op een dag overgeven, heeft Cody nog niet eerder gedaan. Hij was ook wat uit zijn hum inmiddels. Toch maar naar bed gegaan, wel de deur op een kier gelaten, zodat we Cody snel zouden horen, mocht er iets mis zijn. En helaas, vanochtend om 5 uur begon Cody weer over te geven, bloed deze keer. Dat was dus wel erg schrikken. Ik was al bijna de dierenarts aan het bellen om 5 uur ’s ochtends. Toch maar eens even op het internet gekeken (ik weet het, niet alles geloven wat op het internet staat) en daar stond op dat bloed braken wel vaker voorkomt en op zich nog geen verschrikkelijk iets is, als er geen andere symptomen zijn. En aangezien Cody al weer vrolijk aan het kwispelen was, en zelfs met speeltjes aan kwam zetten, besloten we dat we wel konden wachten tot het ochtendspreekuur. Vanochtend ben ik met Cody naar de dierenarts geweest en die gaf aan dat het vaak voorkomt als een hond meerdere keren heeft moet overgeven, dat er dan op den duur bloed meekomt. Zal wel een soort van beschadiging zijn door het vele overgeven, dat dan adertjes of bloedvaatjes springen of zo. Weet ik veel, ben ik natuurlijk vergeten te vragen. Maar goed, de dierenarts heeft de temperatuur opgemeten en naar Cody zijn buik geluisterd en gaf aan dat het kwam door iets wat hij gegeten heeft. Hij had namelijk geen koorts (een heel klein beetje verhoging wel, maar niet alarmerend) en zijn darmen waren overuren aan het maken. Als het een infectie zou zijn, dan zou Cody echt koorts moeten hebben. Hij heeft nu een prik gehad tegen de misselijkheid, en hij mag vandaag alleen maar minimale beetjes water drinken om de twee uur. Morgen mogen we dan wat blikvoer proberen (ook minimale beetjes om de twee uur) en overmorgen kijken we dan of hij weer wat van zijn eigen brokjes kan eten (en binnenhouden). Wat hij nu precies gegeten heeft, dat zo verkeerd gevallen is, weten we niet en daar zullen we waarschijnlijk nooit achterkomen. En als het goed is, is hij over een kleine week weer helemaal de oude. Maar wat zijn we geschrokken.

 

Leuke verrassing niet te vergeten, ook voor jullie!

Een geweldig lieve collega van mij kwam vorige week met een verrassing aanzetten: Zij heeft een schilderij van Cody gemaakt, naar aanleiding van een foto die wij in Texel hebben gemaakt. En mooi dat het is! Dat is nog eens iets bijzonders voor aan je muur. Kijk maar naar de foto! Als je nu ook een schilderij wilt in je huis van je labradoodle (of andere huisdieren), laat maar een berichtje achter in het gastenboek, dan zorg ik dat mijn collega contact opneemt. Ook een leuk cadeau idee voor iemand anders. Het is echt iets unieks voor aan je muur!

Zwemmen!

Hehe, eindelijk weer nieuws! We zijn vandaag gaan zwemmen met Cody bij het zwembad Stappegoor in Tilburg. Dit werd georganiseerd door De Wolf, waar we met Cody op training zitten. Er was een hele meute honden op af gekomen. En werkelijkwaar allemaal sociale honden. Hartstikke leuk. Cody heeft nu voor het eerst in een echt zwembad gezwommen. Hij vond het helemaal geweldig. Vanaf het moment dat we het terrein van het buitenzwembad opkwamen, en Cody al die andere honden zag, ging er een knop om en was hij door het dolle heen. Rob en ik waren totaal vergeten. Maar voor deze keer vergeven we hem dat wel. Hij durfde het zwembad alleen maar in te gaan via het geleidelijke trapje. Andere honden, en in het bijzonder Yvo de Toller die bij ons op training zit, gingen met een sierlijke sprong gewoon vanaf de kant het diepe in, maar dat vond Cody toch een stapje te ver. Hij bleef wel steeds aan de kant staan dralen, alsof hij het ook wel wilde proberen, maar uiteindelijk gebeurde het dan toch niet. Dus dan maar weer gewoon via het trapje. Hij heeft echt goed zijn best gedaan. We moesten af en toe gewoon moeite doen om hem weer uit het water te krijgen. Na het zwemmen konden we Cody droog laten lopen op het veldje waar door de Wolf ook een aantal behendigheidsoefeningen stonden. Het zonnetje scheen heerlijk en het was zo’n 17 graden. Een heel geslaagde ochtend dus!

En wat is er verder in de afgelopen twee maanden gebeurd? Nou, we zijn nog acht dagen op vakantie geweest. Zonder Cody. Het was een moeilijke beslissing, maar omdat we echt toe waren aan een relax-vakantie aan het strand en dat met Cody niet echt handig is, hebben we toch besloten om Cody naar de kennel te brengen. Dat is natuurlijk ook gewoon heel goed gegaan, want Cody is de moeilijkste niet. Het enige waar hij af en toe moeite mee had, was eten. Cody heeft wel eens de neiging om wat maaltijden over te slaan. Nu worden wij daar tegenwoordig niet meer koud of warm van, hij eet wel weer als hij genoeg honger heeft. En zo dacht Pascalle van De Wolf er gelukkig ook over. Toch zullen we de volgende keer waarschijnlijk een vakantie plannen met Cody, want we vinden het toch moeilijk om Cody achter te laten, en we vinden het juist zo leuk als hij er bij is. Wat dat betreft was het weekendje een Texel met Hemelvaart een goede ervaring.

Verder hebben we de tuin opnieuw aangelegd in augustus. Dat gaf natuurlijk heel wat troep. We hebben Cody zo veel mogelijk binnen gelaten, omdat hij nogal in de weg kan lopen. En overal wil gaan graven als wij dat ook doen. Dus. Nu was dat niet zo erg, want tijdens dat wij in de tuin aan het werken waren, kreeg Cody een logeetje. Indy, de Spaanse Waterhond van Coen en Merel, kwam een weekje logeren, omdat zij ook toe waren aan een relax-weekje. Indy en Cody kennen elkaar al vanaf dat Cody bij ons kwam als pup, dus dat gaat prima samen. Meestal negeren ze elkaar zelfs, en liggen ze maar een beetje te lamballen. Wel leuk, twee van die krullenbollen die door het raampje in de gang staan te kijken, wat wij in de tuin aan het doen zijn.

Inmiddels zijn we weer begonnen met de behendigheidscursus, en zitten we in de gevorderden groep. Sinds vorige week kan Cody helemaal alleen over de wip. Hij weet nu zelf op welk punt hij stil moet gaan staan om de wip te laten kantelen, zodat hij er aan de andere kant weer af kan. Knap hoor! Nu moet hij nog leren zigzaggen tussen paaltjes. Tot nu toe stonden er steeds hekjes omheen, zodat hij wel verplicht moest zigzaggen. Maar nu verdwijnen er steeds meer van die hekjes, met als gevolg dat Cody halverwege besluit dat dat een uitgang is. Maar dit gaat hij ook nog wel onder de knie krijgen.

Goed, ik ga eens kijken of ik het voor elkaar krijg om wat foto’s toe te voegen. Tot de volgende keer!

Geknipte Doodle

Jeetje, wat is het weer lang geleden dat ik hier een bericht achter heb gelaten. Alles gaat prima, en dat is dan ook de reden waarom het stiller is. Hierbij de laatste noemenswaardige gebeurtenissen van Cody op een rijtje:

  • Na een anderhalf uur durende knipbeurt zit Cody heerlijk kort in zijn vacht. Het is al wel weer bijna een maand geleden, maar sinds dat ik hem echt kort heb geknipt, groeien zijn krullen echt schitterend terug. Nog nooit heeft hij zo’n mooie vacht gehad. Dus dat was een goede zet.
  • Cody heeft eergisteren een logeetje gehad. Indy, de Spaanse waterhond van Coen en Merel heeft een nachtje proef geslapen. De bedoeling is dat hij in augustus een week komt logeren, maar dat moest natuurlijk eerst even uitgeprobeerd worden. Na wat aftasten in het begin (lees: gedurende ongeveer drie uur, en daarna nog wat) ging het heel goed. Alleen vond Indy het niet zo leuk om met Cody in de gang te slapen (logisch, want Cody had hem van zijn eigen kussen afgejaagd), dus heeft hij besloten om de hele nacht boven op de overloop voor onze slaapkamer te slapen. Daar kwamen wij echter pas ’s ochtends achter πŸ™‚
  • Cody heeft momenteel vakantie, want de training ligt even stil. Half augustus beginnen we weer.
  • Cody heeft besloten dat hij katten toch echt verschrikkelijk bedreigend vindt. Dus als hij een kat ziet, probeert hij dwars door het raam van de schuifpui de kat weg te jagen. Tot nu toe heeft de schuifpui het gehouden…
  • Ook hardlopers zijn niet meer veilig voor Cody. Tijdens een dagje (en nacht) overblijven bij de ouders van Rob, gingen zij met Cody wandelen op de hei. Dat ging heel goed (tuurlijk, want Cody is een engeltje), totdat hij in de verte een hardloper zag. Cody ging er als een speer vandoor (oeps, toch niet zo’n engeltje). Gelukkig besloot hij voordat hij bij de hardloper was, dat het toch beter was om terug te gaan naar Toon en Joke (die inmiddels de longen uit hun lijf liepen en riepen).

Dit was het weer voor nu. Over twee weken gaan we de tuin verbouwen, dus dan zal ik vast wel een update hebben over hoe vies Cody kan worden in de modder :-0

Gewoon Cody

Het is weer een tijdje geleden dat ik hier een berichtje heb achter gelaten. In dit geval is geen nieuws, goed nieuws. Het gaat gewoon heel lekker met Cody. Hij begint echt te genieten van de behendigheid training. Hij vindt geen enkele hindernis meer spannend. Zelfs de kennismaking met de wip, een hindernis die hij tijdens het er overheen lopen zelf in beweging zet, ging prima. Ook de kattenloop, de tunnel en de slurf neemt hij zonder problemen. Hij kan niet wachten totdat we de riem losklikken van de halsband, want dat betekent dat hij weer een parcours mag doen. En voor ons is het ook leuk om te zien dat Cody het zo goed doet.

Ook in het (inmiddels niet meer zo) nieuwe huis schijnt hij inmiddels helemaal gewend te zijn. In de eerste paar maanden had hij regelmatig iets gesloopt als ik thuis kwam. Een plint stuk geknauwd, een gat in de muur, een stuk van de meterkast. Het opvallende was dat dit meestal op een woensdag gebeurde. Dus wij denken wat het kon zijn, maar het enige wat we konden bedenken was de vuilniswagen. Maar eigenlijk ging dat ook niet op, want soms komt de papier vuilniswagen op donderdag en dan was er niets aan de hand. En er waren ook woensdagen dat hij niets uitgespookt had. Misschien waren het wel spelende kinderen die op woensdag vroeg thuis zijn. We zullen het wel nooit weten. Hoe dan ook, het is nu al een hele poos geleden dat hij iets stuk gemaakt heeft. Laten we hopen dat het inderdaad een gewenningsperiode is geweest en dat het nu voorbij is.

We merken trouwens toch wel dat Cody rustiger aan het worden is. Stond hij eerst de hele avond te stuiteren als er bezoek was, nu doet hij dat nog maar een minuut of vijf en dan gaat hij rustig iets anders doen of ergens liggen. Het enige wat lastig blijft, is kleine kinderen. Cody vindt kinderen zooooooo ontzettend leuk dat hij er continue op een halve centimeter afstand van wil blijven. Met als gevolg dat er regelmatig een staart in aanraking met een hoofd komt. Maar ook dat gaat steeds beter. Afgelopen zaterdag was Lana, 1,5-jaar oude dochter van vrienden Coen en Merel, op bezoek en hij heeft haar meer met rust gelaten dan voorgaande keren. Komt misschien ook wel, omdat Lana zich steeds meer leert verdedigen. Ze kan nu inschatten wat er gebeurt als Cody er aan komt, en maakt zich al op tijd uit de voeten πŸ™‚

Zoals je ziet, gaat alles goed aan het Cody-front. Volgende keer weer meer verhalen over de liefste labradoodle van Nederland (en omstreken).

Zeehond

Hallo allemaal! We hebben Cody omgedoopt tot zeehond! Afgelopen weekend zijn we naar Texel geweest en Cody mocht mee. Het was best een lange rit heen (4,5 uur vanwege drukte op de weg), maar Cody heeft het prima gedaan. We hadden een veiligheidstuigje gekocht, zodat Cody op de achterbank kon, want al onze bagage (Cody had het meest) moest in de achterbak. En dat ging heel goed, hij heeft bijna de hele weg een beetje liggen dutten. Eenmaal aangekomen moest hij flink stuiteren, want hij had natuurlijk veel energie over. We zijn meteen maar naar het strand gelopen (het was vrijdag al heerlijk weer in Texel). Maar we waren nog niet bij het strand (nog geen 100 meter lopen) of we hoorde iemand vragen: “hee, is dat niet een Labradoodle?”. Geweldig! Cody werd gewoon herkend. Dus wij apetrots vertellen dat hij dat inderdaad is, en alle goede eigenschappen opgesomd en veel reclame gemaakt. Ze vonden hem heel leuk. Cody wordt beroemd. In Texel kennen ze hem nu ook. Maar goed, we liepen weer verder en Cody heeft voor het eerst kennis gemaakt met de zee. In het begin vond hij het best spannend. Steeds als er een golf aan kwam rollen, rende hij met z’n staart omlaag heel hard weg, maar de nieuwsgierigheid won het ook steeds, dus kwam hij weer terug. Nieuwe golf, Cody weer weg, etc. En blaffen! Hij probeerde de hele zee weg te blaffen. Dat is niet gelukt πŸ™‚ Hij durfde er pas in te gaan staan met z’n pootjes toen we wat modder in de zee gooide, alsof we een balletje gooide (het balletje zelf durfde we nog niet te gooien, want die zou natuurlijk nooit meer terugkomen). En toen ging hij er makkelijk in. Even drinken (gadverdamme, zout). Na deze kennismaking zijn we even wat boodschappen gaan doen, en ’s avonds hebben we het bos achter het appartement verkend. Nadat Cody zoveel uit de zee had gedronken, moest hij om het half uur plassen. En vers water drinken. En plassen. En drinken. En weer plassen. Enfin, je ziet wel hoe wij de avond door gebracht hebben.

De volgende dag hebben we weer strandwandelingen en boswandelingen gemaakt. Cody vond het geweldig. Hij ging steeds verder de zee in en heeft zelfs even gezwommen. Dat vond ik dan zelf weer eng, dus heb ik hem maar snel weer terug geroepen. En dit hebben we zondags weer gedaan. We hebben dus een heerlijk ontspannen weekend gehad en het weer zat ontzettend mee. Het was zondag boven de twintig graden. Het waaide wel, maar als je ergens uit de wind zat, was het echt heerlijk. Cody heeft het hele weekend veel aandacht getrokken. Op een gegeven moment stond Rob buiten de supermarkt te wachten met Cody, en bijna iedereen maakte wel een opmerking over Cody. Wat een lieve hond. Wat een grappige hond. Wat een leuke krullen, etc. Onderweg terug hoorde we weer iemand zeggen: dat is volgens mij een labradordoodle (tja, het blijft een lastige naam), maar ze bedoelde wel de goede hond. Volgens mij praten ze op Texel nu nog steeds over de vrolijke krullenbol die afgelopen weekend in De Koog rondliep! Ik zal zo snel mogelijk de foto’s op de site zetten.

Weer beter

Nou, met Cody is het weer helemaal in orde. Na de 10 dagen rust heeft hij geen last meer gehad van zijn poot. Dus het was vals alarm. We zijn net terug van de behendigheid en Cody heeft besloten dat de slurf echt te eng is. De slurf is een tunnel, maar dan met slap hangend zeil, zodat hij de uitgang niet ziet. Hij moet zelf het zeil al lopende omhoog duwen, totdat hij uit de slurf is. Mooi dus niet. Hij ging er wel met volle vaart in, ging vervolgens vol in de ankers en kwam er daarna in zijn achteruit weer uit πŸ™‚

We hebben het daarna nog een paar keer geprobeerd met roepen, en de uitgang open houden, maar nee, Cody ging er niet meer in. Over twee weken weer een poging (volgende week is het Hemelvaart).

De laatste weken is Cody weer een perfecte Labradoodle. Hij heeft al een tijd niets meer stuk gemaakt (behalve zijn eigen speeltjes) en hij is zoals altijd heel vrolijk. Hij vindt bijna geen enkele hond meer eng, terwijl dat in het eerste jaar eerder andersom was. Toen vond hij bijna geen enkele hond leuk. Op het losloopveldje waar ik altijd met Cody naar toe ga, complimenteert iedereen me met het feit dat het zo’n vrolijke hond is, en dat hij zo goed luistert. Maar bij Cody gaat dat gewoon bijna vanzelf. Het is gewoon een heerlijke schitterende hond!

Behendig hondje

Inmiddels zijn we begonnen met de volgende cursus, namelijk behendigheid. Dat is zo’n parcours met je hond lopen, over hindernissen, door tunnels, slalom, etc. De eerste les hebben de honden kennis gemaakt met hindernissen, de schutting (een A-vorm) en de tunnel. Cody vond alles even leuk. Hij was helemaal niet bang, en denderde overal overheen. Hij was vooral veel aan het stuiteren. Hij was echt zo druk. Maar dat is misschien ook wel de nieuwigheid. Als hij het straks wat vaker doet, zal hij wel meer geconcentreerd zijn. Dat was ruim een week geleden. En afgelopen donderdag ging de les niet door vanwege het slechte weer. Nu kwam dat ons eigenlijk best goed uit, want Cody moest rust houden van de dierenarts. Hij heeft namelijk sinds een week of drie, af en aan last van zijn rechtervoorpoot. Ik ben er mee naar de dierenarts geweest, en die heeft Cody pijnstillers voorgeschreven en 10 dagen rust. Dus daar houden we ons nu braaf aan. Als het dan na die tien dagen nog niet over is, moeten we terugkomen en worden er foto’s gemaakt van zijn poot. Een mogelijkheid die het ook kon zijn, was een heel moeilijk woord, dat ik niet heb kunnen onthouden, dus we gaan er maar vanuit dat hij dat niet heeft πŸ™‚ Ze heeft het wel uitgelegd. Het zou kunnen dat er een botsplintertje in zijn ellebooggewricht is gekomen (kan door verschillende dingen komen) en dat gaat dan irriteren, en dan kan het kraakbeen of het smeermiddel in het gewricht beschadigen. Klinkt allemaal heel eng, dus ik hoop dat hij dat niet heeft. Hij loopt nu inmiddels al weer een week prima, maar dat kan natuurlijk ook door de pijnstillers komen. We houden het in de gaten.

Geslaagd!

En jawel, Cody is weer een diploma rijker! Hij heeft het weer kei goed gedaan. Van de 11 oefeningen heeft hij op 10 oefeningen de maximale score behaalt. Alleen 1 oefening deed hij gewoon niet, en dat was een af-en-blijf-oefening waarbij de baas twee minuten uit het zicht moet blijven (achter een houten schutting). Tja, en wat doet Cody als wij uit zicht zijn…spelen! Nu zit hij dan wel vast aan zo’n pin in de grond, maar blijven liggen, ho maar. Terwijl hij het thuis wel perfect doet. Maar ja, dan liggen er ook geen 6 andere honden naast hem. Van de zes bleven er maar twee liggen, dus het blijkt echt wel een moeilijke oefening te zijn. Ik wist dit natuurlijk al wel, want de afgelopen weken tijdens de training, bleef Cody ook niet liggen, dus het was geen verrassing. Maar dat hij op alle andere onderdelen wel de maximale score kreeg, dat vond ik wel een verrassing. Vooral de oefening waarbij ik hem terug op de plaats moet sturen, deed hij steeds niet zo goed op de training. Maar vandaag leek hij ineens de klik te hebben, en schoot hij als een speer naar de plek waar zijn plaats was. Hij ging er zo hard op af, dat ik even dacht dat hij gewoon kei hard voorbij zou rennen. Maar vervolgens schoot hij in de remmen, draaide zich op het juiste punt om, en liet zich als een baksteen op de goede plaats vallen. Ik stond er zelf van te kijken. We hebben dit natuurlijk afgelopen weken wel veel geoefend, en de afgelopen week zelfs iedere dag deze oefening in het park gedaan (met afleiding dus), dus Cody heeft er wel echt heel hard voor gewerkt. En hij heeft het laten zien. Ik ben weer zo trots! Labradoodles willen graag voor je werken, kan ik hierbij zeggen.

Nu gaan we verder met Behendigheid. Dat is een uur lang de hindernisbaan voor honden. Je hebt het vast wel eens gezien, dat ze trapje op en af moeten, door een tunnel, zigzaggen tussen paaltjes, etc. Nou, we gaan eens kijken wat Cody hiervan bakt. En of ie het leuk vind (goed kijken of hij kwispelt). Ik ben benieuwd.

Jeetje, alweer een maand voorbij

Wat gaat de tijd toch weer snel. Ik zal maar weer eens snel een update over Cody schrijven, voordat jullie hem vergeten zijn. Het gaat goed met Cody. Hij is wel het afgelopen weekend ziek geweest, maar nu is ie weer helemaal de oude. Hij zal wel iets verkeerds gegeten of gedronken hebben. Wel heeft ie de afgelopen maand wat kuren gehad. Hij wilde ineens niet meer eten. En dan heb je allerlei methoden om je hond weer aan het eten te krijgen, maar daar had meneer boodschap aan. Uiteindelijk at hij wel hoor, aan het einde van de dag om half twaalf ’s avonds, maar dat betekende wel dat ie per dag maar de helft van wat hij eigenlijk moest hebben, binnen kreeg. En dat begon toch wel te tonen. Hij begon wel erg slank te worden. Dus toen zijn we vorige week begonnen met het introduceren van een nieuw voer (ik weet het, iedereen zegt dat je dat niet moet doen, maar na ongeveer twee maanden aanmodderen had ik het wel gezien). Maar ja, toen werd Cody ziek, dus om zeker te weten dat het niet aan het nieuwe voer ligt, zijn we weer even terug gegaan naar zijn oude voer. Komende week zullen we het opnieuw proberen.

Verder heeft hij twee weken geleden weer een allergische reactie gehad op zijn buik. Dat was weer een hele tijd geleden, dat hij daar last van had gehad. We hebben nog niet ontdekt, waar dat van was, maar het zou met een nieuw schoonmaakmiddel voor de vloer te maken kunnen hebben. Dat weten we pas zeker als ik het nog een keer gebruik en Cody weer dezelfde reactie heeft (maar je snapt wel dat ik niet echt sta te springen om dat te doen).

Gelukkig uiten al deze perikelen zich niet in zijn gedrag, want hij is nog steeds de meest vriendelijke, vrolijke, goedaardige hond die ik ken (niet echt een objectieve bron, maar toch). Hij heeft zelfs vriendschap gesloten met het nieuwe buurmeisje. Toen we hier net kwamen wonen, en het buurmeisje onze hond ontdekte, durfde ze bijna niet meer door haar eigen tuin naar de voordeur te lopen. Ze kwam echt aan het andere einde van de tuin voorbij schuifelen. Maar na verloop van tijd kwam ze steeds dichterbij de heg kijken. Op een gegeven moment durfde ze hem over de heg heen te aaien. En vorige week belde ze aan om te vragen of ze in onze tuin met Cody mocht spelen. Super toch! Weer een nieuwe fan van Cody. Inmiddels zijn er al verschillende vriendinnetjes meegetroond die allemaal kennis met Cody moeten maken πŸ™‚

Nieuw jaar, nieuwe kansen (en een paar nieuwe foto’s!)

Zo, het nieuwe jaar is (al weer een tijdje) begonnen. Voor Cody was het een erg spannend begin. Op oudjaarsdag werd al veel afgestoken in de buurt en vooral bij harde knallen ging Cody ook flink tekeer. Vorig jaar vond hij het ook wel spannend, maar dit jaar was het erger. Misschien komt het ook wel, omdat hij bij dit huis niet naar de straat kan kijken en dus niet kan zien waar het vandaan komt. Iedere keer als er een harde knal was, begon Cody luid blaffend door het huis te struinen (en dat was dus om de 5 minuten). Op een gegeven moment hebben we heel hard de top 2000 op de radio aangezet en toen werd hij wat rustiger, gewoon omdat hij de knallen niet meer hoorde. Ik ben ’s middags nog met hem gaan wandelen en toen ging het prima. Ik sprong op een gegeven moment een gat in de lucht van schrik, omdat er een knaller voor ons afging. Maar Cody niet, die liep gewoon door. Alleen de rookwolk die er vanaf kwam, vond ie eng. ’s Avonds heeft hij het bij de vrienden van ons heel goed gedaan. Er waren wel 6 honden, maar het ging met iedereen prima. Tot 0.00 h. Toen raakte Cody weer helemaal opgewonden en blafte hij de boel weer bij elkaar. We kregen totaal geen contact meer met hem. Hij was deze keer niet bang, maar heel opgewonden. Hij wist gewoon niet waar hij het moest zoeken. Vorig jaar was hij nog echt bang en toen kroop hij achter de bank in een hoekje weg. Nu liep hij luid blaffend van het ene raam naar het andere raam. En de gordijnen dicht toen hielp ook niet echt. Pas toen het vuurwerk minder werd, ging het bij Cody ook weer beter. En de rest van de nacht was het weer prima in orde. De dag erna hebben we niets met hem kunnen doen, want hij was totaal uitgeput. Dus hij heeft gewoon lekker de hele dag op zijn kussen liggen pitten.

Vandaag zijn we na drie weken geen training weer naar de training geweest. En het ging echt super goed. We moesten de honden los mee laten lopen en dus iedereen door elkaar, maar Cody bleef zijn aandacht bij mij houden en volgde me overal. Zelfs toen een andere hond besloot om er vandoor te gaan, bleef hij bij mij. En dat is een van de eerste keren. Super! Een andere oefening waarbij de honden moesten gaan liggen en de baasjes weg moesten lopen, ging ook heel goed. Opnieuw besloot een hond dat hij niet wilde blijven liggen, maar Cody bleef gewoon mij aankijken en bleef braaf liggen. Nu weet ik zeker dat hij dat niet had gedaan als die hond even bij hem langs gekomen was, maar dat was gelukkig niet het geval. Ik vond het al super goed dat hij zich niet liet afleiden. Ik ging helemaal blij van de training weg. Wat hebben we toch een superhond!

Fijne jaarwisseling

Hallo allemaal, vanaf deze site willen mijn baasjes en ik jullie allemaal een hele fijne jaarwisseling toewensen. Hopelijk zijn de kerstdagen ook al goed gegaan. Bij mij wel hoor. Mijn baasjes hebben heel veel visite gehad op kerstavond voor het diner, en ik heb fijn aan iedereen gesnuffeld. Daarna ben ik gewoon rustig gaan liggen. Op eerste kerstdag mocht ik mee naar de zus van mijn baasje Rob en daar heb ik bij binnenkomst eerst twee kerstballen uit de boom gekwispeld en daarna ben ik er met de kameel uit de kerststal vandoor gegaan. Verder ben ik de hele avond heel druk bezig geweest met overal snuffelen (ik was nog nooit in dit huis geweest), totdat mijn baasjes er genoeg van hadden en me op de plaats hebben gelegd. Daar ben ik na wat morren uiteindelijk wat rustiger geworden.

Op tweede kerstdag ben ik naar de ouders van mijn baasje Nicole gegaan en daar heb ik een kerstbal uit een kerststukje gekwispeld, maar die bal heeft het overleefd. Vervolgens heb ik hem er nog een keertje of vijf uit gekwispeld, maar die verrekte bal wilde maar niet stuk gaan. Toen hebben mijn baasjes het kerststukje maar even opzij gezet. Tja, en toen kon ik weinig anders meer doen dan gaan liggen en op een kauwbot gaan liggen knagen. En blijkbaar waren mijn baasjes daar heel tevreden mee. Je hoort het, ik heb weer enerverende kerstdagen achter de rug. Nu nog oud & nieuw. Daar zie ik wel tegen op, want ik houd niet zo van vuurwerk. Eigenlijk vind ik het zelfs heel eng. De afgelopen dagen werd er al wel het een en ander afgestoken, maar dat vond ik niet zo erg. Maar gisteren en vandaag is het aantal afgestoken vuurwerkdingen wel explosief gestegen :-), dus nu begin ik toch wel wat zenuwachtig te worden. Op oudjaarsavond zijn we bij vrienden van mijn baasjes, en die hebben ook een hond, dus misschien kan die me wat afleiden. Ik wens jullie nogmaals veel plezier met de jaarwisseling en ik spreek jullie volgend jaar weer! Tot dan!

Geslaagd

En jawel, Cody is weer geslaagd! Deze keer voor gehoorzaamheid B. Hij heeft alles perfect gedaan, behalve de blijf oefeningen. Hij moest blijven zitten terwijl er honden om hem heen liepen en hij moest blijven liggen terwijl ik rondjes om hem heen liep. Dat was iets te veel van het goede voor hem. Maar voor de rest ging alles geweldig. Zelfs los meelopen! Super gewoon.

Sinds deze week zijn we weer aan het proberen om Cody uit de bench te laten als we weg zijn. En ik moet zeggen dat het tot nu toe heel goed gaat. Het scheelt natuurlijk dat hij in ons nieuwe huis in de gang zit in plaats van in de woonkamer zoals bij het vorige huis het geval was. Hij kan in ieder geval een stuk minder rotzooi maken. Maar hij heeft bijvoorbeeld nog niet z’n kussenhoes gesloopt, iets wat hij de vorige keren al snel voor elkaar had. Zou het dan toch?

Verhuisd

Zoals je ziet, is het echt ontzettend lang geleden dat ik een berichtje over Cody op de site gezet heb. Maar met een goede reden, want we hebben een verhuizing achter de rug. En dat kost nogal wat tijd. Inmiddels zijn we weer gesetteld (ook al staan er nogal wat dozen die nog uitgepakt moeten worden, maar waarvoor we nog geen plekje hebben gevonden). Cody doet het heel goed in het nieuwe huis. Hij heeft de eerste dag en de eerste nacht gejankt als hij alleen was, maar daarna is het meteen goed gegaan. Dus dat valt niet tegen. Nadat we verhuisd waren, zijn Rob en ik een lang weekend naar Disneyland Parijs geweest (ja, effe uitpuffen na de drukte) en Cody ging uit logeren bij de hondenschool waar wij onze training met hem doen. En dat is heel goed gegaan. Hij keek niet eens om toen hij door Cecile (eigenaresse kennel) meegenomen werd. Volgens mij was hij ons al vergeten. Maar Cecile vertelde dat hij het heel goed heeft gedaan, goed heeft gegeten en gedronken en veel met andere honden heeft gespeeld. Dus dat is voor herhaling vatbaar!

Verder heeft Cody kennis gemaakt met al onze buurhonden. Aan de ene kant hebben we twee Welsh huppeldepup Corgies (of zoiets) en aan de andere kant hebben we een Boomertje. De Corgies zijn nogal luidruchtig en blaffen naar alles wat beweegt. En dus ook naar Cody. En ook al zit er een schutting tussen, Cody durfde niet te plassen als die honden stonden te blaffen. Gelukkig heeft hij uiteindelijk al zijn moed bij elkaar geraapt en heeft hij toch geplast. Dus van dat obstakel zijn we ook weer af. Hopelijk wordt het blaffen uiteindelijk minder als ze wat meer aan elkaar gewend zijn.

Inmiddels hebben we ook een foto gekregen van Mumble, de labradoodle pup van Saskia. Mumble komt van dezelfde fokker als Cody en is een rode labradoodle. Het is ook een reu. En zoals je op de foto kunt zien, is het echt een schat. Volgens mij zal hij aandacht te over krijgen, want wie kan nu zo’n snoet weerstaan…

Training weer begonnen

Zo, nog net binnen de maand een nieuw berichtje. Cody is weer begonnen aan een nieuwe cursus, gehoorzaamheid B. Inmiddels hebben we drie lessen gehad en na twee weken erin komen, is Cody weer als vanouds de ster. Hij weet precies wanneer hij zich van zijn beste kant moet laten zien. Nu thuis nog. Nee hoor, ook thuis gaat het prima, maar op de cursus doet ie het nog beter. Dat komt waarschijnlijk omdat hij op de cursus beloont wordt met levercake, een geheim recept van de trainer. Daar doet hij werkelijkwaar alles voor. We willen hem dat niet iedere dag geven, omdat hij er dan misschien aan went, dus hij krijgt het alleen op de training. En dus gaat het heel goed!

Cody is al weer een heel stuk verkleurd. Hij begint echt grijs te worden. Als het goed is, is hij als hij twee wordt, helemaal zilver, zoals dat dan heet. Hij is nu ruim een jaar en twee maanden, dus hij heeft nog even te gaan. Hij is nog niet uit zijn puberteit, want hij sloopt nog steeds zo nu en dan. Er is inmiddels een muziekbox gesneuveld, dus momenteel mag hij weer gewoon in de bench als hij alleen is. Hij vindt dat ook helemaal niet erg. Zelfs als we gewoon thuis zijn en hij is moe, gaat ie uit zichzelf in de bench liggen. Het is gewoon zijn plekje.

Ik heb ook ontdekt dat er heel veel leuke speeltjes te koop zijn voor honden. Op een website hondenwinkel.nl heb ik al verschillende dingen gekocht. Onze laatste aanwinst is een harde plastic bal die praat. Dus als Cody er tegen aan duwt, begint die bal te praten (weliswaar in Engels, maar dat zal Cody vast niet merken). Cody is er helemaal weg van. Hij krijgt hem dan niet heel vaak, omdat we er zelf helemaal simpel van worden.Β  Maar het hoeft helemaal niet zo’n high tech toy te zijn. Laatst heb ik een rubberen bal met een belletje erin gekocht en daar heb ik zelf een dik koord aan vast gemaakt en dat is zijn favoriete trek speeltje geworden. Cody is gewoon blij met alles. Met nieuwe speeltjes, met een aai, met een wandeling, bij alles is hij enthousiast. We hebben gewoon een schat van een hond!

Nieuwe auto!

Voordat ik direct lekker naar het Park ga om te rennen wil ik jullie toch even laten weten dat ik een nieuw speeltje heb gekregen van mijn baasjes. Nu is dat niet echt iets nieuws, want ik krijg best vaak nieuwe speeltjes, maar deze keer ben ik nog nooooit zo blij geweest met iets nieuws. Ik heb namelijk een splinternieuwe rode cabrio-auto gekregen!! Wat een dikke bak is dat zeg! Brede sloffen eronder, vette motor erin! Geweldig! Maar ik mag er van mijn baasjes niet te hard in rijden. Binnenkort, als mijn baasjes zijn werken, ga ik lekker een stukje rijden…. En misschien kan ik wel een lekker teefje oppikken onderweg! Waf!!

Zo, nu ga ik lekker even rennen in het Park. Ik hoop dat er een speelkameraadje voor me is, dat is pas leuk…..

Jarig!

Op 15 juli is Cody 1 jaar geworden! Hiep hiep hoera. Hij heeft natuurlijk heel veel lekker extra’s gehad. Niet dat hij wist wat er aan de hand was, maar dan hebben wij het idee dat we het gevierd hebben. De laatste tijd begint Cody weer wat streken te krijgen. Het kon natuurlijk ook niet altijd een engeltje blijven. In 1,5 week tijd heeft hij weer eens een keertje van de muur geproefd, heeft hij een afstandsbediening van tafel gepakt en aan gruzelementen geknauwd en als klap op de vuurpijl heeft hij ook nog een enorme plant omver getrokken en de rieten mand waar deze in stond, versnipperd. De foto’s van dit laatste evenement zijn terug te vinden in het fotoboek onder het kopje ‘fotos 1-2 jaar’.

Cody en ik gaan nog steeds trouw dagelijks naar het losloopveldje in het Reeshofpark en we kennen dan ook al veel andere honden en eigenaren. Gisteren waren we samen met Dino (Sharpei) en Ouzo (Grieks adoptiehondje) en hun eigenaresse. We waren gezellig aan het kletsen (de baasjes dus) toen Ouzo ineens begon te hinken en niet meer op z’n achterpootje wilde staan. Als zijn baasje er aan kwam, begon hij heel hard te janken en te grommen. Het was echt pijnlijk dus. Maar er was niets te zien aan het pootje. Dus toen we even gingen rondkijken of er misschien iets op het veldje lag, waar Ouzo in getrapt kon hebben, vond zijn baasje een plat getrapte half levende bij! Kei zielig, Ouzo was op een bij gaan staan en was dus in zijn pootje gestoken. Hij kon ook echt heel zielig kijken. Ik ben daarna een stukje mee richting hun huis gelopen, zodat Ouzo af en toe gedragen kon worden, terwijl ik Dino overnam. Ik ben benieuwd hoe dit afgelopen is.

Vandaag heb ik Cody weer eens een ouderwetse borstelbeurt gegeven. Ik heb een nieuwe borstel gekocht, eentje met metalen dunne pinnetjes (het zal vast wel een naam hebben) en die moest natuurlijk even uitgeprobeerd worden. Tot nu toe hebben we steeds een metalen kam gebruikt, maar het duurde heel lang voordat Cody daar helemaal mee gekamd was en Cody vond het niet leuk om zo lang behandeld te moeten worden. Met deze borstel gaat het veel sneller en ik heb ook het idee dat ie beter losse haren meeneemt in vergelijking met de kam. Gevolg is wel dat Cody eruit ziet als een ontplofte poedel. Zie het fotoboek voor schitterende foto’s. Morgen gaat Cody logeren bij opa en oma (ouders van Nicole). Ik ben benieuwd hoe dat gaat. Als het goed gaat, hebben we een mooi adres voor als we een weekendje weg gaan. Dus pap en mam, hou er alvast rekening mee πŸ˜‰